أبي - عليه السّلام - يقول : اذا تنازع اثنان ، فعادّ احدهما الاخر ، فليرجع المظلوم إلى صاحبه حتّى يقول لصاحبه : أى اخى ، انا الظَّالم ، حتّى يقطع الهجران بينه و بين صاحبه ، فإنّ اللَّه تبارك و تعالى حكم عدل ، يأخذ للمظلوم من الظَّالم « . « هيچ دو مردى از روى قهر از يكديگر جدا نمىشوند مگر اينكه يكى از آن دو سزاوار بيزارى [ خدا و رسولش از وى ] و لعنت ( دورى از رحمت خدا ) گردد ، و چه بسا كه هر دو سزاوار آن شوند » ، معتّب ( از دوستان آن حضرت ) عرض كرد : خدا مرا فداى تو سازد ، آن كه ظالم است اين سزاى اوست ، مظلوم چه گناهى دارد ؟ فرمود : « براى آنكه برادر خود را به آشتى و پيوند با خود نمىخواند و از گفتار او تغافل نمىكند و آن را نشنيده نمىگيرد . از پدرم شنيدم كه فرمود : هر گاه دو تن با هم ستيز كنند و يكى به ديگرى تعدّى كند ، آن كه مظلوم است نزد آن ديگرى رود و به او بگويد : اى برادر من ستمكارم و تقصير با من است تا جدائى و قهر از ميانشان بر طرف شود ، خداى تعالى حاكم عادل است و داد مظلوم را از ظالم مىستاند » . و فرمود : « مادام كه دو مسلمان با هم قهرند پيوسته شيطان شادمان است ، و همين كه با هم آشتى كنند زانوهايش بلرزد و بندهايش بگسلد و فرياد زند : اى واى از هلاكتى كه رسيد » . و امام باقر عليه السّلام فرمود : « انّ الشيطان يغرى بين المؤمنين ما لم يرجع أحدهم عن دينه ، فإذا فعلوا ذلك استلقى على قفاه و تمدّد ، ثمّ قال : فزت . فرحم اللَّه امرأ ألَّف بين وليّين لنا . يا معشر المؤمنين ، تآلفوا و تعاطفوا » ( 1 ) « شيطان ميان دو مؤمن دشمنى افكند و تا يكى از آن دو از دين خود برنگردد [ دست برندارد ] ، و چون چنين كردند به پشت افتد و دراز كشد و گويد : كامياب شدم . پس خدا رحمت كند كسى را كه ميان دو نفر از دوستان ما الفت بيندازد . اى گروه مؤمنان با هم الفت گيريد و با يكديگر مهربانى كنيد « . و اخبار در مذمّت قهر و جدائى و دورى بسيار است .

--> ( 1 ) اين اخبار را با « كافى » ، باب هجران ، تصحيح كرديم . .